Zekeriya Guser – Captivated conductor of my very own extraordinary journey.

korkuyorum anne; dunun kaybettiriklerinden,
yarinin getireceklerinden,
ben mi eksiktim yoksa onlar mi fazla,
gene bu yetersizlik hissi,
gene bu asilmaz sucluluk hissi,
kimi suclasam olmuyor,
neresindeyim hayatin artik,
her geriye baktigimda bir gec kalmislik hissi,
her ileri baktigimda yetisememe telasi,
artik yoruldum her yere hizli adimlarla gitmekten,
ama daha cok hizli adimlarla gidip yetisememekten yorulum,
korkuyorum anne; her gece sabah olacak diye…

yanlizim anne; cok yalniz,
ben bile yokum artik benimle,
kendimi bile kendimden kacirdim,
ben bile kendimden kactim,
geceleri isiklari acmaz oldum,
camdaki yansimami gorurum diye,
yanlizim anne; kendime bakamaz oldum…

acitiyor anne; yanaklarimdaki kuruluk,
hala aglayamiyorum,
aslinda aglayacak oluyorum,
sonra kendimi tutuyorum,
hicbirsey deger gelmiyor o gozyaslarima,
bu kadar yil akmayan gozyaslarimin ardindan,
acitiyor anne, herseye ragmen senin gozyaslarini durduramamak…

sesim kiriliyor anne; her telefona elim gittiginde,
agirlasiyor telefonlar tutamiyorum,
kuculuyor tuslar basamiyorum,
sesim kiriliyor anne; ozur bile dileyemiyorum…