Zekeriya Guser – Captivated conductor of my very own extraordinary journey.

serin bir carsamda aksami idi…eve geri yuruyordum, yolda bir araba parkinin yanindan gecmekteydim.
kulagimda sakin bir muzik, gogsumde portsmouth ruzgari ilerlerken, solumdaki arabalara bakmaya basladim.
siyah bir alfa romeonun yanindan gecerken gozum takildi, “60” plakali idi(60: 2010 yilinin ikinci yarisinda alindi anlamina geliyor)plakanin gerisini okuma ihtiyaci hissetmedim. yurumeye devam ettim, bir tane daha “60” plakali siyah alfa romeo gozume takildi (algida secicilik olda gerek). sonra bir anda aklimdan iki tane ayni marka, ayni renk ve birbirine yakin zamanda alinmis iki arabanin ayni anda ayni araba parkinda bulunma ihtimalinin ne kadar az oldugu gecti. ve ister istemez nedenini dusundum…
belki iki arkadas ayni zamanda ayni arabadan almisti ve o yakinlarda bir yere gelmislerdi beraber o aksam. ya da bir alfa romeo bayisi iki test aracini o aksam bir nedenle oraya getirmislerdi.
bu gereksiz bilgiler aklimdan gecerken bir 40 metre kadar daha yurudum; bir baska “60” plakali siyah alfa romeo.
aklim karismisti, cidden cok ilginc bir tesaduftu… ama asil ilginc olan 120 metre kadar yurumus olmama ragmen hala o ufacik araba parkinin yanindaydim.
yurumeye devam ettim bir siyah alfa romeo daha… artik biliyordum ki sacma sapan birseyler olmaktaydi.
tam plakayi okudum, yurumeye devam ettim, bir sonraki alfa romeo ve ayni plaka… mumkun degildi…
derken onun yanindaki arabalara baktim, yurumeye devam ettim(hala araba parkinin sagindaydim) butun arabalar ayniydi.
sanki dakikalardir ayni 40 metreyi hic geri donmeden tekrar tekrar yurumekteydim…
mumkun degildi, nasil olurdu…
ayni 90 saniyeyi tekrar tekrar yasamaktaydim. anlam veremiyordum.
sonra oldugum yerde durdum.sagimdaki yola baktim, hicbir araba gecmedi durdugum surece. sonra birkac adim attim o sirada beyaz bir kamyonet gecti.o an soluma baktim kirmizi bir citroen.yurumeye devam ettim sagima bakarak, ayni beyaz kamyonet tekrar gecti, o an durdum ve soluma baktim; oradaydi, kirmizi citroen.
sacma sapan bir ruyanin icinde oldugumdan emindim, madem oyle tadini cikartmak lazimdi:)
insan ne kadar siklikla kendi bilinc alti ile bu kadar icli disli olma firsatini ele gecirir ki..?
yurumeye devam ederken yolun karsisindan birinin gectigini fark ettim ve yolun karsisina gecip onu durdurup yakinlardaki bir yeri sordum; cevapladi. sonra yurumeye devam ettim 90 saniye sonra gene o…
tekrar durdurdum, gozlerime bakti ve beni daha once hic gormedigi son derece acikti, 90 saniye once konusmus olmamiza ragmen.tekrar ayni yeri sordum ve gene ayni sekilde anlatti ve yoluna devam etti.
sonra geri donup yurumeye baslarsam ne olacagini merak ettim ama sonuc ayniydi…o 40 metrenin icinde tikilip kalmistim.tarih tam anlamiyla tekerrur etmekteydi hem de her iki yonde.
bir an icin durdum ve zamanin da benimle durdugunu iliklerime kadar hissettim.
dusunmeli idim.nasil bu kisir donguden cikabilirdim?
sonra gozume yerdeki cam parcasi takildi…aklima bir fikir gelmisti…eger ilerledikce bir onceki adima geri donuyordum; peki bir onceki adima o adimda oldugu gibi mi geri donuyordum?
parmagima ufak bir siyrik attim ve yurumeye devam ettim bir sure sonra tekrar ayni noktaya donmustum.parmagima baktim ama yara ordaydi.en azindan artik biliyordum ki tarih ne kadar tekerrur etse de yolda edindigim yaralar benimle gelmekteydi…
artik yorulmaktaydim yurumekten ve ayni zamanda aklima baska hicbir fikir gelmiyordu…
durdum, araba parkinin dusuk duvarlarindan birine oturdum ve beklemeye basladim.
hic bir araba gormedim yolda, ya da kimse gecmiyordu, telefonum da calmadi tum zaman boyunca…
bir sukunet coktu icime…yanlizdim ama sadece yanliz degil ustelik rahatsiz da edilemezdim istemedigim surece.
bir an icin bu kisir dongunun icinden nasil cikarim endisesi yerini burda daha cok nasil kalirim hissine birakti yerini.
sonra havanin kararmaya basladigini fark ettim oturdugum yerde.
anlam veremedim, sonra tekrar yurumeye basladim ve siyah alfa romeo yu gectim derken akabinde kirmizi citroen ordaydi ve sonrasinda araba parkinin bitip apartmanlarin basladigini gordum ve o an fark ettim ki o kisir donguyu terk etmis hayatima devam ediyordum.
sonra dusundum de, o kisir dongunun icinde oldugu kadar huzurlu olmamistim hic…
ama hayat devam etmeliydi…baska kisir dongulere kadar yurumeye devam etmeliydim ne yapalim…
sonra eve vardim, ve bunlari kelimelere dokmeye basladim, iste burdayim…