Zekeriya Guser – Captivated conductor of my very own extraordinary journey.

gitmek istiyorum artik o uzak diyara, ondan, senden hatta benden bile uzak olacagim diyara…
burda olmanin bir anlami kalmadi artik, ayni orda olmanin da anlami olmayacagi gibi…
ama burda olmak o kadar zorki, artik orda olmanin anlamsizligi bile umurumda degil..!

neden, nasil, ne zamen diye sormaktan o kadar yoruldum ki, artik sormuyor, dusunmuyor hatta aygilamiyorum bile.
peki etrafimda olan bu kadar hata kimin sucu, bazen suclunun ben oldugumdan emin oluyorum
eger ki etrafimdaki hersey bu kadar yanlissa, herkes suclu olamaz…ben olmaliyim suclu…
ama elimden de birsey gelmiyo, gitmek mi cozum yoksa kalmak mi?
gidenlermi terkedilmistir, yoksa kalanlar mi?
belkide gideblecegim en uzak mesafe aslinda oldugum yerde kendimden kacabilmekte sakli sanirim, ama ne kendimi kandirabilecek kadar akilliyim, ne de kendime kanacak kadar aptal…ortalama olmak ne kadar kotu!!!
peki bu kisir dongunun icinde ne kadar ayakta kalabilirim…belkide yikilmak cozumum?
belkide ayakta kalmaya calistikca kendimi daha da yiprattim, daha da yiprattikca ayakta kalabilmek icin daha da cok caba gosterdim…
derken iste burdayim,yada degilim aslinda coooookkkk uzaklarda biryerdeyim, kendimden bile uzak…
ve birdaha geri donebilecegime yada bir daha ben olabilecegime dair umudumu tamamen yitirmisken artik cirpinmanin da faydasi kalmadigina inanmaktan baska cozumum yok sanirim…
neden bende onlardan biri olmayayim?
neden bende sizden biri olmayayim?
neden ben de ben olmayayim artik???