Zekeriya Guser – Captivated conductor of my very own extraordinary journey.

selam gene ben, “yine mi sen?” dedigini duyar gibiyim, “evet, gene ben!”

gene ben ama, ben ben olmaktan ciktigimdan beri gene benim ben olmamin ne anlami var ki?
kime ne yarari ne zarari var..!
bu durumda varligin ne anlami var..?
o degilde neden hayat yoluna girme egilimi gosterip, taslar yavas yavas yerine oturma egilimlerini surdururken ben daha da bi korkar oluyorum.
paranoya mi?
yoksa deneyim mi?
evet tarih tekerrur eder derler atalarimiz, ama buna benzer yuzlerce sacmalikla bize gelmis olan atalarimizi dinlemenin de ne alemi vardir ki?
diger taraftan diyelim ki hersey gercekten yoluna giriyor, peki o zaman ben aslinda sonunda daha buyuk bir felaketle karsilasmaktan korkan bi paronoyak mi oluyorum? yoksa herseyin yoluna girmesi sonucunda hayatin tek duze haline gelmesinden cekinen dengesiz mi?

her iki durumda da kuyrugumu bacaklarimin arasina sikistirip kacinilmaz gerceklik ile er yada gec yuzlesecegim gercegini goz onune alirsak cokta fazla endiselenmenin bi faydasi yok aslinda..!

ama birde bu belirsizlik yaninda kararsizligi getirmese ne de guzel olurmus.hani insan bazi kararlar verir de akabinde bir anda ufacik birsey olup onu ucundan bucagindan sorgulamaya baslar sonra bir anda bakmistir ki karar asamasinda ilk basa donmustur.hatta o kadar ki en bastakinden dah da kararsizdir.cunku ilk etapta karari vermekyetmisken bu sefer iki karar arasinda gidip gelmeye baslar.

hayir o degil artik kararlarimi yazi tura atarak vermeye baslayacagim o olacak 🙂