Zekeriya Guser – Captivated conductor of my very own extraordinary journey.

Göz kapaklarım ağırlaşırken, hayal kurmanın gibisi var mı? Sonsuz hayaller… Hayalin tam ortasında uyuyacağını bilip, pervasızca düşünmek… Varsın yarım kalsın, kimin umurunda. Sonra sabah uyanıp kaldığın yerden devam etmek, akşamdan kalan yemek artıklarını tırtıklamak kadar keyifli ve doyurucu. Acaba uyuklarken blog yazmakta öyle mi, yarım bırakmak… Ertesi akşam kaldığın yerden devam etmek verir mi aynı tadı? Sanırım bu sorunun cevabını yarın akşam alacağız. Peki ya bu yorgunluk hissi gitmez mi hiçbir yere… Bacaklarının insanı reddetmesi, kollarının ondan bağımsız hareket etmeleri… Alt ve üst kirpiklerinin hep bir kavuşma çabası üstüne… Ama kim bilir, belki yarın sabah uyandığımda her şey çok daha farklı olur. Olmaz ama olsun, hayal değil mi bu, pervasızca… Bu gecenin hayali de yarın sabah uyandığımızda her şeyin daha da farkl