Zekeriya Guser – Captivated conductor of my very own extraordinary journey.

bugün aklıma aşagıdaki yazı ile ilgili bişey geldi.;

o sabah çekirgeden geçerken, apartmanından çıkan yaşlı bi adam vardı.

tam yanından geçerken ona bakmıştım gayri ihtiyari.o da ban bakıp günaydın demişti.

2.5 saattir aralıksız yürüyordum, nasıl yorgundum.

ama o hiç tanımadığım yaşlı adamın bana günaydın demesi o kadar ulvi gelmişti ki; o kadar yolu sırf o

tanımadığım adamdan bir günaydın daha duymak için yeniden tepebilirdim sanki…

oysaki sadece bir günaydın değil mi?

sağ ol… sana da günaydın…